Prolog
Zostałam pozostawiona dla losu. Dla losu, który nie ma przyszłości. Zostałam sama a wszystko co żyło jeszcze przed minutą odeszło sobie powolnym krokiem. Odeszło tak bez słowa, bez żadnych gestów i poszło w zapomnienie. Nigdy nie wierzyłam tak naprawdę że to co się dzieje jest prawdą. Żyłam w świecie bajkowym uciekającym ciągle do świata książek a świat nie miał dla mnie żadnego znaczenia. Nie interesowałam się nim ani on mną, tak więc jesteśmy sobie równi. Ale gdy doszłam do rozdziału pięknego, nowego, zaczęłam bardziej wychodzić na zewnątrz do świata. Przekonałam się że świat wyciągnął do mnie dwoje silnych ramion i ze śmiechem powiedział:"Witaj świecie miłości". Było to

coś pięknego i nienadającego słowa, a ja ciągle na to czekałam. Zaczęłam bardziej być w Świecie niż w Bajkowym Świecie Książek. Wciąż na to czekałam ale to tak ja czekanie na wieczność. Pogubiłam się i ciągle zastanawiałam się czy to nie był pewien rozdział w mojej książce. Ale nie myliłam się i niedługo byłam pewna że to prawda...

Zapraszam Was do komentowania nowego opowiadania! Do zobaczenia :*

                                                     OPOWIADANIE ZOSTAŁO USUNIĘTE!
      Opowiadanie "Czy to się jednak skończy" nie będzie kontynuowane, ponieważ nie ma twórczej "weny" by pisać je. Ale wstawię nowe opowiadanie, które być może się Wam spodoba! :)

                                                   PROLOG
      Widzę twarze tych nieszczerych obrzydliwych istot, które co chwila chodzą gdzie chcą. Widzę ich minę patrzącą się na mnie. Krzywią im się usta, jakby połknęli cytrynę. Nie chcą nic mówić, a jednak otwierają im się usta. Jednak nie powiedzieli. Szli dalej uśmiechnięci że mogli podziwiać ludzkie piękno. Jadę i widzę istoty przytulające się do siebie, uśmiechające się. Nie przejmują się niczym nie przejmują się tym co się za chwilę stanie. Patrzyłam się na ludzi  aż obraz zrobił mi się niewyraźny. 
To przez płacz, który co chwile cisnął mi się do oczów. To nic, to tylko płacz. A jednak coś. 
Wysiadłam i zaczęłam biec do pobliskiego parku. Tam, tam zawsze miałam ukojenie. Tam gdzie wydarzył się zabójstwo. Tam gdzie jest tyle brutalności. A jednak coś pozostało. 
Szukam go. Szukam tego, który zadał mi tyle ciosu. Tyle bólu, który pomagał mi się co chwila wycofywać.  Znalazłam. Był tam. Był w miejscu gdzie zawsze stało się naszym bożkiem. To tam było. Podbiegłam do niego i zaczęłam go szarpać w chwili, gdy płacz lał mi się jak deszcz podczas burzy.  
-Uspokój się. Jesteś pod wpływem narkotyków- usłyszałam głos. 
Nie pomogły. Zaczęłam mocniej bić bo przynosiło mi ukojenie. Przynosiło mi coś. Straciłam siłę. Upadłam na ziemię a on się nade mną pochylił. Podarował mi pocałunek w usta i powiedział:
-Wszystko będzie dobrze.
Jednak ja wiem że nic nie będzie dobrze. On dalej drugą zawartość morfiny wstrzyknął mi w rękę. Poczułam ból aż wreszcie pojawił się uśmiech na mojej twarzy. Bluśnierski uśmiech.
-Nie uda ci się ze mną wygrać-powiedziałam.
Jednak on nie odpowiedział wziął mnie na ręce i po chwili  zasnęłam.